Buddy’s Day Party- A special idea by a little girl!

Author and Photographer: Sindhu Jagannath
Party concept: Sameeksha Iyengar

Idea!!!!!!!!!!!!!!

It was striking 10 at night on a cold Friday in December and I was hurriedly cleaning the kitchen, my mind consumed with thoughts of the next day's class (I teach architecture students). I had to get up at 5 in the morning to cook enough food to last the entire day for both my husband and daughter Sweetu (Sameeksha). Preoccupied with these thoughts I was still in the kitchen when I was startled by an exited squeal. Sweetu came running into the kitchen, her eyebrows raised and grinning from ear to ear.
She declared “Mamma I have an Idea! I'll have a totally different party this Sunday!!!”

The endearing enthusiasm in her voice solely tempted me to say yes (though she was making a statement and not asking my permission), but, I knew from experience that a YES could never be turned into a NO without hurting Sweetu's feelings.


So, with a heavy heart, I stared to say "Sweetu, we still have whole month till your Birthday…." But, before I could complete my sentence, she ran into the bedroom, drew up the comforter and started reading her book. I shrugged and turned back to my work assuming that it was the end of the discussion.
I managed to finish up my chores and joined her, picking up my book to read.
Soon, Sweetu turned to me and said: "Mamma I need your help for Sunday’s party."

There she goes again, I thought.

I might have sounded a little too mean when I replied in an unyielding tone “Sweetu! No party sharty until your Birthday.”

“But Mamma I am not talking about my birthday party…”

I raised my eyebrows and she turned away, her eyes brimming with tears and started flipping the pages of her book in anger. Within a few seconds she fell asleep like an angel. I twisted and turned in guilt for almost an hour.

The next month, when we were planning her birthday party, I asked her about the ideas that she had but she just dismissed me saying ”Those are for Buddy’s day party not birthday party!"
I was taken aback. Curious, I asked her "Whats that? Never heard of anything like that."She went on about it for good 15 minutes and at the end of it I wanted to have the party more than her. What surprised me was the extent to which she had planned the party, the minute details that she had worked out. Of course, at that time I just gave her a smile of assurance and told her that for any party we must have a strong reason. So, you find the reason and we will have the party.She immediately said “Mamma this party is to celebrate the end of holidays and to welcome the fresh academic year!!! And that’s how the date for Buddy’s day party got fixed as June 1st.

The months dragged on and we both forgot this discussion. Then, I was little free by the 3rd week of May so I asked sweetu about the Party and told her that we should start preparing.

As I said that, I witnessed something that is beyond words. The smile that lit her eyes was mesmerizing. I realized how much this party means to her.
Her ideas and concepts were very clear. Most of the program was already planned by her. She had the event sheet ready. It had a welcome speech followed by distribution of badges, quiz, games, art activities and last but not the least, a concert. She had the list of her friends whom she wanted to invite for the party ready.

The theme for the party was REUSE. The seed of the idea derived from her classes in school. She wanted to reuse everything possible for this party.

Plan on the Table

The party fever had caught both of us now. I was bowled over by the idea of Buddy’s day party, so every evening, I sat with her to work on it. She wanted to personally invite friends with invitation cards. But many stayed far away. So, we came up with an alternative. We made an invitation card and sent it to all via WhatsApp. We also invited them over phone. We got instant replies from almost all.

Next thing were the Badges.
Sweetu decided that the concept would be either flowers or butterflies; for she believes that they are the most beautiful creations of God.

Butterflies and Flowers! 

One of my friends gave us star shaped reminder slips which we thought could become the base over which we could attach paper flowers cut from old wedding/party invitations.

We wrote the names of the invitees on it, stuck it with double sided cello tape and 20 Badges were ready.
She then managed to get 50 questions for the witty quiz from her previous year’s collection of TOOTS and the Quiz cards were ready.


She had some informal games planned and I let her take care of that completely (most of it being mind games, did not require any accessories). For the art and activities she thought of two things. Clay modeling and painting. We managed to pool in all the paints, color pencils, crayons, 2B and 4B pencils, gerasers and sharpeners that Sweetu had in her stash for the art supplies. One set for two kids. I was shocked at the collection that Sweetu had! When I told her that she could manage to finish her 10th grade with the stationary she already had, gave me a sly smile and a naughty wink.

Now for the paper to draw, I managed to get unused sketchbook sheets torn from the old submissions from college. We highlighted the borders to make the plain drawing sheets a bit more interesting.

Sweetu decided the topic for that as ”Nature and City”.

As a souvenir, she wanted to give them all Bookmarks since one of the reasons for the get together was to welcome the new Academic year (signifying studies). But, she also wanted to write something about friendship as the occasion was Buddy’s day party. We again used the invitation cards for the flowers and butterflies and made bookmarks. Along with the book marks she handpicked gifts (parameter being the age of her friends). Something that could be used for school work at their level.

The Bookmarks 

Sweetu’s initial idea for putting up a stall was discarded for many reasons. She wanted to build a stall reusing cartons and other waste materials at home. In the stall, she would keep all her books (which is a fairly good collection ranging from books for little ones to the highschool kids). On the party day she wanted to lend these books to her friends to motivate them to read. Apart from the library, she wanted to sell birthday and friendship cards which she hoped to make out of waste materials. She wanted to display her toys and even planned to gift some toys to her friends if they liked it, as a token of friendship. She also wanted to create designer costumes for that day for which she wanted to reuse old cloths.

Now this was a big business idea for a little girl of 9. Due to time constraints, I convinced her to cancel most of it promising her that it will all be done for the next year’s Buddy’s day party. But she insisted that she has to make cards and sell them. For she wanted to give that money to an orphanage. I teasingly asked her what would be the price for the card and she squeezed her brows, thought for a while and said that it could range from Re 1 to Rs2 and since the cards were to be sold, their quality should be very good. So, “Mamma you should make the cards and write up the messages because my writing is not good and you are the best card maker” was her apt logic.

On hearing this, I just could not control my laughter. I said: "I never made one. How can you say that Sweetu?"

She replied: "I know! I can see your talent inside my mind!!!" And gave me her best trust me kind of smile.

Though I had no clue what to do we got started anyway, using the same concept as the bookmarks.

Sweetu parallely googled for some sayings on friendship and write-ups for birthday cards. We could only manage ten cards.

The best part of the preparatory two weeks was Sweetu entertaining me with her singing. In the name of practice I made Sweetu sing all the songs that she planned to sing in the concert. She had downloaded the songs and learnt it all by herself for the concert. All four songs were for friends. “Light up the world”, "You are the one", "Be a friend" and "Gift of a friend".

The most important task was food. It would be about 30 people in all, kids and elders put together. Mamtha, Sweetu's best friend Pratista’s mother suggested that we could buy paav and make bajji at home along with some snacks and juice. Pratista’s elder sister Tara happily agreed to make cake for the party. My friend Soumya said she would come early to help me make baaji. My friends, Bhagya and Shilpa declared that they would bring paav in spite of me objecting vociferously. Sushma, Saumya and Arpitha said they would bring snacks and insisted me not to buy any. At the end the food was a splendid treat from all my friends to us.

It's Party time!!!

Neither of us could sleep well on Saturday. Me, thinking about preparing baaji for 30 people having never cooked for so many in the 10 years of married life. And Sweetu, too excited to close her eyes.

I was a bit tensed, but Sweetu got up early the next morning, took bath and got ready so quickly that she actually surprised us all at home. We had never seen her getting ready by herself (without some form of poking and prodding) and in less than 20 minutes!!!! She wore her new Butterfly painted, lacy, off-white top and a red capri pant and tied her lovely long hair into a high ponytail. She powdered her face, put on a tiny bindi and applied strawberry lipbalm.

She looked so sweet. All decked up like a doll, she yelled at me “Mamma you are still not ready!!!!! U must finish cooking and help me decorate. Give a reminder call to all the friends. So much more to do and you are still sipping coffee?????”

I gave her my 'don’t worry' smile and told her that the party was at 3 pm and it was only 7.30 am now. We still had time. In response, she just sat on the sofa making a long face as if to say "It is too long a wait!"

Soumya, as promised, promptly arrived at 12 pm and walked in with a broad smile and two huge bags of vegetables. She took over the kitchen completely and forbid me from helping out, saying "See to the other things."

The Yummy Cake

Ah!!! What bliss to have such friends. I happily let her do all the hard work and started arranging other stuff. We changed bedsheets in Sweetu‘s room. A new bedsheet with colourful butterflies painted on it. By 2pm, Tara and Bujju (Pratista) walked in with a huge tray covered with a towel: The Buddy’s day cake !!! A very beautifully decorated yummy looking pink and blue cake!

The hype around the cake 

For the next 2 hours Tara , Bujju, Saanvi and Sweetu decorated the home as all her other friends trickled in slowly. Finally, we started the party at 5 pm with Sweetu's welcome speech and badge distribution. While we ladies got busy talking and gossiping, Sweetu conducted the quiz. We had allocated 30 minutes for that but, it lasted more than an hour. By 6.30, the kids were hungry and we decided to cut the cake. We all sang "Happy Buddy's Day to you" and cut the cake. Thanking Tara for such a delicious cake, we then served Paav Baaji to all in steel plates and cold drinks in steel tumblers (No disposable cutlery!) Aaah!!! Baaji tasted so good and all of us enjoyed it. Including little Chinku (Ananya) who was just 4 years old. Honestly, if not for Soumya, I don’t know what Baaji I would have made. Anyway, it became quite late by the time we finished up with the food and we had to skip art and activity.

Friends at the party

The Floral Badges

Since kids were all in a playful mood, Sweetu engaged them in games. Then, she distributed the gifts and kids selected their book marks. After all the fun the grand finale of the party, the Concert began. Sweetu started singing by dedicating all the songs to her friends. As she sang, two of her friends joined in the song from the movie Frozen. It was lots of fun.

After the concert, all Sweetu's cards sold like hot cakes, raking in Rs.100 which she kept aside for the orphanage. It was almost 8 by then and we had to wrap up the party.

Donations for the orphanage

What left Sweetu and me in high spirits were the hearty appreciation from our friends. Sweetu's dream of Buddy's Day party had come to an end (well... According to her, the Buddy's Day party had just been born). Without the tremendous support from our friends, it would not have been so successful and cherishable.

The Gossipy Ladies Club

Three cheers to all the Buddy's Day party participants for making it a grand success! Thanks to my mother and father (for bearing and cleaning all the mess we made at home), and specially to my brother Vasista and Aarabhi (SIL) who, though abroad, managed to convince me to write this blog.

New Year at Sumukha

Ding-Dong!

“Aarabhi, will you get the door?” asked my husband, Vasistha.

I opened the door to find our apartment watchman on the doorstep with a memo in his hand. It was intimation from our Apartment Association’s organizing team about the New Year celebrations which are held every year. I signed for it and strolled back to our room reading its contents.

“Vashu, this year’s celebration starts at 8pm on Dec  31^st. No stage arranged this time. Same goes for the music system and loudspeakers.  But, there’ll be food and games!” I said.

“Oh! Last time was fun, wasn’t it? Remember how I won the chess competition?”

“Yeah!  How could I forget that, when I lost dismally at it?” I joked.

Last year we had had games, like chess, carom and shuttle-cock organized for all the weekends in December.  But quite a number of our regular participants had either moved out or were busy with other things this year. This ritual was entering its 4th year and the novelty had worn off for many of the residents. Especially, most of the teenagers, youngsters and kids were missing. Hence, the simple celebration.

Given all these odds stacked against it, I really had not expected it to become an enormous success.  But, I was proved wrong.

Praying to Lord Ganesh

New residents: Suma and family

A small group of people turned up in the basement and the evening began with a prayer of Lord Ganesha, sung by my mother-in-law Rajani and few others.  This gathering then became a nice platform for the newcomers to the apartment to introduce themselves and mingle with the others.

Then, the fun and games began. Poornima and Suma had organized One-Minute games. So, we had to do things like peel maximum number of peas, blow more balloons, stack apples etc.; all under one minute.

Stacking the maximum number of apples was a challenge for most of us. Out of the 15 people who tried, only 4 succeeded in stacking 5 apples at a time. Nobody succeeded with the sixth.

                       
                                                                       Stacking Apples          

Hum Honge Kamiyaab…

 Interspersed with the games there were entertaining songs sung by our resident singer Vinay and few others. The surprise came when my normally shy niece, Sameeksha volunteered to sing a song by herself. She boldly walked up to the host and bravely stood in front of everyone singing the patriotic song “Hum Honge Kamiyaab, Hum Honge Kamiyaab ….”

The solos concluded by her performance, we took a break and headed off to dinner. It was a simple meal of north-karnataka’s Bhakri (roti), Yennagai, pulav, curd rice and Maddur vada. Taking turns in serving each other, we were all smacking our lips at the wonderful taste.

Following the meal, Ravindranath took over by singing the funny and mouthwateringly described “Uppinkai, uppinkai”. Keeping beat by clapping, we were soon all cheering him on in singing this fabulously rhythmic song.

Uppinkai, uppinkai!

As the evening progressed, the atmosphere became highly charged and more jovial by the minute. We began a modified version of the children’s game “Pin the Donkey’s tail”. Our “Donkey” was a picture of Aishwarya Rai Bachan and the “Tail” was a Bindi for her forehead. It was exceedingly funny watching our blindfolded friends fumbling to find “the Spot” for the bindis. Our Aishwarya ended up looking like she had a bad case of Chicken-pox at the end of the exercise.

Aishwarya Rai with her Chicken pox of Bindis

Singing the Golden Oldies!

Following this rousting sport, we all settled down into groups to play Antakshari.  Since not many youngsters were there, most of the songs sung were the golden oldies. The time passed quickly with lots of joking and laughter and soon the clock struck 12.

Sameeksha cut the cake and we all spread around eating and chatting heedless of the passing hours. Looking at my watch some time later I discovered it was nearing 2 pm! Time flies when you are having fun!

Wishing Au revoir to everyone and a happy new year, we went back home after a surprisingly fun beginning to the New Year.

Blessings from My Mother through a Poem

ಲೇಕಖಿ : ರಜನಿ  

ಬರಹಕ್ಕೆ : ವಸಿಷ್ಠ 

ಪ್ರೀತಿಯ ವಶು, ಆರಭಿಗೆ - ಪ್ರಥಮ ವಾರ್ಷಿಕ ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಕಾಮನೆಗಳು.

ಬಾಳ ಬಟ್ಟೆಯಲಿ  ಶುಭಮುಹೂರ್ತದಲಿ

ನೀವಿಬ್ಬರು ಜೊತೆಯಾದಿರಿ

ವಿವಾಹ ಬಂಧನದಲಿ ಸೆರೆಯಾದಿರಿ

ವರುಷದ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಹರುಷದಲಿ ಕ್ರಮಿಸಿದಿರಿ || ೧ ||

ಹೀಗೆಯೇ ಚಂದದಲಿ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಬಂಡಿಸಾಗಲಿ

ಗುರಿ ತಪ್ಪದಿರಲಿ ಹಳಿ ತಪ್ಪದಿರಲಿ || ೨ ||

ಬಾಳ ಬಾಂದಳದಲಿ ಮುದತರುವ

ಅತಿಥಿಯ ಆಗಮನವಾಗಲಿ

ನಲಿವಿನ ಗೆಜ್ಜೆಯ ನಾದ ತರಂಗಗಳೇಳಲಿ

ಸಂತಸದ ಹೊಂಬೆಳಕು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ತುಂಬಲಿ

ಚೆಲುವಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ರಂಗು ರಂಗಾಗಲಿ || ೩ ||

ಹಿರಿಯರ ಹಾರೈಕೆಯ ಪರಿಯು

ಒಲವಿನ ಜೋಗುಳದ ಸಿರಿಯು

ಒಟ್ಟಾಗಿ ಕೂಡಿ ಬರಲಿ

ಗೆಲುವಿನ ಸೋಪಾನವು ಸುಲಭದಲಿ ನಿಲುಕಲಿ || ೪ ||

ಎಂದು ಹಾರೈಸುವ, ಆಶೀರ್ವಾದಿಸುವ

ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ

Yashwant Deshpande's Drama - "All the Best"

ಲೇಖಕರು:   ರಜನಿ

ಬರಹಕ್ಕೆ:    ಜಗನ್ನಾಥ

ಅಂದು ಒಂದ್ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಮಗ ಆಫೀಸ್ನಿಂದ ಬಂದಾಗ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡ. ಏನೋ! ಈವತ್ತು ಇಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆ, ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲೀಂದೆ. ಅವನ ಮುಖ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ತು.

ಅಮ್ಮಾ, ನಾಳೆಯಿಂದ ನಾಲ್ಕು ದಿನ ರಜಾ ಮಜಾಂದ. ಓಹೋ! ಇದಾ ನಿನ್ನ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರ್ಣ ಎಂದೆ. ಅದಕ್ಕವನು ನಿನಗೆ ಅಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ - ನಾನೇನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಾ ಎಂದೆ ಅರ್ಥವಾಗದೆ.

ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ ಆಲ್ ದಿ ಬೆಸ್ಟ್ ನಾಟಕದ ಪ್ರದರ್ಶನ ನಡೀತಾ ಇದೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೆತ್ರದಲ್ಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನ ಕರ್ಕಂಡುಹೋಗ್ತೀನಿ ಅಂದಾಗ ನಿಜವಾಗ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಆಯ್ತು. ನಾಟ್ಕ ನೋಡಿ ಬಹಳ ದಿವ್ಸ ಆಗಿದೆ, ನಡೀ ಈವತ್ತೇ ಸಂಜೆ ಹೋಗೋಣಾಂದೆ. ನನಗೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನೂ ನೋಡೋ ಹಂಬ್ಲನೂ ಇತ್ತಲ್ವೆ?

ನಾನು, ಮಗ, ಮಗಳು, ಮೊಮ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಸಂಜೆ ರ. ಕಲಾಮಂದ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಜೆ ೬=೦೦ ಘಂಟೆ ಷೋಗೆ ಹೋದ್ವು.ಉಚಿತ ಪ್ರವೇಶ ಅಲ್ವೆ. ನಮ್ಮ ಮನೇಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಖರ್ಚು ಅಲ್ವೇ.

ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು ಉಚಿತ ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ರು. ಸಿನಿಮಾ ಧಾರವಾಹಿಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ಬಿ.ವಿ.ರಾಜಾರಾಂ ನಾಟಕದ ರೂವಾರಿಯಾಗಿದ್ದು ಎಲ್ವೂ ಅಚ್ಕಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಮೂಲ ಮರಾಠೀ ನಾಟಕಾನ ಕನ್ನಡಿಕರಿಸಿ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡ್ದ್ದವ್ರು ಯಶವಂತ ದೇಶಪಾಂಡೆ. ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ನಾಟ್ಕ ೬೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆ ವಿಚಾರ ಅಲ್ವೆ.

ಒಬ್ಬ ಕಿವ್ಡ, ಒಬ್ಬ ಮೂಗ, ಒಬ್ಬ ಕುರ್ಡ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡೀಲಿ ವಾಸಿಸ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ. ಮೂರೂ ಜನ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ್ರು, ಪ್ರತಿಭಾವಂತ್ರು. ಆದರೆ ಅವ್ರೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಂಗವಿಕಲತೆಯನ್ನೇ ನೆನೀತಾ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲರಾಗ್ತಾರೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕುರುಡನಿಗೆ ಒಬ್ಳು ಆದರ್ಶ ಹುಡ್ಗಿಯ ಭೇಟಿ ಆಗ್ತದೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಮೂವರನ್ನೂ ಭೇಟಿ ಆಗ್ತಾಳೆ. ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರ್ತ್ಸಿ ಅವರ ಕೀಳರಿಮೆ ತೆಗೆದು ಜೀವನ್ದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರ್ಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸ್ತಾಳೆ. ಅವರೋ ತಮ್ತಮ್ಮ ಮನಸ್ನಲ್ಲಿ ಅವ್ಳು ತನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂಥ ಭಾವಿಸ್ತಾ ಅವಳು ಬಂದಾಗ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಿಪರೀತ ಸಂಭ್ರಮ ತೋರಿಸ್ತಾ ತಮ್ಮ ಅಂಗದೋಷ ಮರಿಸ್ತಾ ಅವಳ ಒಲುವನ್ನ ಗಳಿಸೋ ತರಾತುರೀಲಿ ಅವರು ಮಾಡೋ ಅಂಗಚೇಷ್ಟೆ, ನಡೆ, ನುಡಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತೂಂದ್ರೆ ನಮಗೆ ನಕ್ಕೂ ನಕ್ಕೂ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡ್ಕೋಂಡ್ಬಿಡ್ತು. ಇಡೀ ರಂಗಮಂದ್ರ ನಗೆಗಡ್ಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ವೈಖರಿಯೇ ಆ ನಾಟ್ಕದ ಜೀವಾಳ. ಅವರಾಡೋ ಭಾಷೆ ಸೊಗಡು ಅವರು ಮಾಡ್ತಿದ್ದ ಅಂಗಚೇಷ್ಟೆಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತಿತ್ತಾದ್ರಿಂದ  ನಾಟ್ಕ ವಿಜೃಂಭಿಸಲು ಸಹಾಯಕವಾಗ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂವರೂ ನಾಯ್ಕಿಯ ಬಳೀಲಿ ತಮ್ಮ ಒಲುವನ್ನ ಹೇಳ್ಕೊಲ್ತಾರೆ. ಆಗ ಆ ನಾಯ್ಕಿ ಅವರ್ನ ನಿರಾಶೆಗೊಳಿಸೋದಕ್ಕೆ  ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳ್ತಾ ತಾನು ಎರಡೂ ಕಾಲ್ಗಳಿಲ್ಲದ ಒಬ್ಬನನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗ್ತಿರೋದಾಗಿ ತಿಳಿಸ್ತಾಳೆ. ಅವರನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿ ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರ್ತ್ಸಿ ಸಮಾಜ್ದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರೋಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸ್ಶಿಸೋದೇ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಆಗಿತ್ತು ಅಂಥ ತಿಳಿಸ್ತಾಳೆ. ಅಂಗ ದೋಷ ಏನೇ ಇದ್ರೂ ಅದನ್ನೇ ದೊಡ್ದು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಬಳಲೋದು ಬಿಟ್ಟು ಇರೋ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರಿತಿಸ್ಕೊಂಡು ಸಾಧನೆ ಹಾದೀಲಿ ಸಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋದನ್ನ ನಮ್ಗೂ (ಸಮಾಜಕ್ಕೂ) ಸಾರ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂದೇಶನ ಹಾಸ್ಯದ ಔತಣದಲ್ಲೇ ಉಣಬಡಿಸಿದೋರು ಯಶವಂತ ದೇಶಪಾಂಡೆ. ಕುರುಡನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ, ಕಿವುಡನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ (ಸ್ವತಃ ಯಶವಂತ ದೇಶಪಾಂಡೆ) ಹಾಗೂ ಮೂಕನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ನಾಟ್ಕಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದ್ರು.

ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸೋ ಕಲಾವಿದೆ ಮಾಲತಿ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ರು. ನಾಟ್ಕ ನೋಡಿ ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ ಮನೆ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹೂನಂತೆ ಅರಳಿತ್ತು.

Photo courtesy : http://naatakapaataka.wordpress.com/

First Birthday After Marriage !!!

Author: Aarabhi

Photography: Vasistha

“Knock, Knock!”

I was surprised to find Sindhu, my sister-in-law, her husband Srikanth and my 5 year old niece, Sameeksha at the doorstep. I smelt a rat as it was 9.30pm and we weren’t expecting anybody at this late hour.

My mother-in-law and we all were just sitting down for a cup of coffee when there was another knock at the door. I walked to it with a goofy expression expecting Vashu to be on the other side. It was my birthday and I was glad he’d been able to get home at least now instead of the 10.30 I was expecting.

On opening the door my excitement dimmed a little seeing him standing there with the lines of tiredness clear on his face. “Could you get me a glass of water?” he asked.

I hurried into the kitchen and turned around to find him sporting an ear-to-ear grin and holding a large cake in his hands!

Samee was running circles around everybody singing the Happy Birthday song. Gloriously surprised and pleased he’d spared time and effort to get the cake; I mirrored his expression as I fetched the knife. No sooner did Samee see the knife, she grabbed it from my hands and sprang forward all a flutter to cut the cake herself.

Noticing there weren’t any candles on the cake; Samee exclaimed “How old are you Mami? 4 or 5?”

All us adults stared at each other’s faces and burst out laughing. Amidst the peals of laughter I replied “No dear! I ‘m not 4, I’m 24.”

“Two-four twenty four?” she asked. 

On receiving a positive reply from me she started clapping and counting- one, two, three…. And so on till twenty four.

Enjoying Samee’s antics and the delicious cake the time passed quickly and soon it was time for her to leave.

Putting on her shoes she hit me with her best punch line to-date “Where’s my gift Mami?”

I stared at her flabbergasted, unsure what she meant by that. It took us all a minute to realize that she meant the return gifts she’d come to expect at the birthday parties she’d previously attended!

All in all, this made up wonderful memories for a rainy day.   

ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಸವಿ

ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಸವಿ

ಅಂದು ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಮಗ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದಾಗ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಕಂಡ. ಏನೋ! ಈವತ್ತು ಇಷ್ಟೊಂದು ಖುಷಿ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆ ನಿನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲೀಂದೆ. ಅಮ್ಮಾ, ನಾಳೆಯಿಂದ ನಾಲ್ಕು ದಿನ 'ರಜಾದ ಮಜಾ' ಅಂದ. ಓಹೋ! ಇದಾ ನಿನ್ನ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎಂದಾಗ ಅದಕ್ಕವನು, ನಿನಗೆ 'All The Best' ಅಂದ. ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ - ನಾನೇನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕಟಿದ್ದೀನಾ? ಅಂದೆ, ಅರ್ಥವಗದೆ.

ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮ 'All The Best' ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗ್ತಾ ಇದೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆಸುಕೊಂಡುಹೋಗೋಣಾಂತ ಅಂದಾಗ ನನಗೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ಬಹಳ ಸಂತಸವಾಯಿತು. ನಾಟಕ ನೋಡಿ ಬಹಳ ದಿನ ಆಗಿದೆ, ನಡಿ ಈವತ್ತೇ ಸಂಜೆ ಹೋಗೋಣಾಂದೆ. ನನಗೆ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನೂ ನೋಡುವ ಹಂಬಲವೂ ಇತ್ತೂ ಅನ್ನಿ. ಸಂಜೆ ೬ ರ ಪ್ರಸರ್ಶನಕ್ಕೆ ನಾನು ಮಗ ಮಗಳು ಮೊಮ್ಮಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಹೋದೆವು. ಪ್ರವೇಶ ಉಚಿತ. ಅದೂ ಒಂದು ಸಂತಸದ ವಿಷಯ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಿಂದ ರವೀಂದ್ರಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿಬರುವ ಖರ್ಚಷ್ಟೇ. ಕೇಂದ್ರೀಯ ನಾಟಕ ಅಕಾಡಮಿ ಸಂಸ್ಥೆಯವರು ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ಉಚಿತವಾಗಿ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದರು.

ಢಾರಾವಾಹಿ, ಸಿನಿಮಾ ಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸುವ ಕಲಾವಿದ್ ಬಿ.ವಿ.ರಾಜಾರಂ ರವರು ಅಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ರೂವಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಮೂಲ ಮರಾಠಿ ನಾಟಕವನ್ನು ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿ ಷ್ರೀ ಯಶವಂತ ದೇಶಪಾಂಡೆ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ನಾಟಕ ೬೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿದೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಹೆಮ್ಮೆಯ ವಿಚಾರ.

ಒಬ್ಬ ಕಿವುಡ, ಒಬ್ಬ ಕುರುಡ ಹಾಗೂ ಒಬ್ಬ ಮೂಕ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಮೂವರೂ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತರು, ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು. ಆದರೆ ಅವರ ಅಂಗವಿಕಲತೆಯನ್ನು ನಿನೆಯುತ್ತಾ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಕಸ್ಮಾತ್ತಾಗಿ ಕುರುಡನಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಆದರ್ಶ ಹುಡುಗಿಯ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.ಅವಳಾದರೊ ಮೂವರನ್ನೂ ಭ್ಟಿಯಾಗಲು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಅವರಲ್ಲಿನ ನಿಜ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿನ ಕೀಳರಿಮೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮೂವರೂ ಮನದೊಳಗೆ ಅವಳು ತನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳು ಬಂದಾಗ ವಿಪರೀತ ಸಂಭ್ರಮ ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಅಂಗದೋಷವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿರಿಸಿ ಅವಳ ಒಲವನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಡುವ ಅಂಗಚೇಷ್ಟೆ, ನಡೆ ನುಡಿಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಮಯವಾಗಿತ್ತೂಂದ್ರೆ ನಕ್ಕು ನಕ್ಕು ನಮಗೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಡೀ ರಂಗಮಂದಿರ ನಗೆಗಡಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಭಾಷಾ ವೈಖರಿಯೇ ಆ ನಾಟಕದ ಜೀವಾಳ ಎನಿಸಿತು. ಆ ಭಾಷೆಯಾ ಸೊಗಡು, ಕಲಾವಿಧರ ಅಂಗವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದುತ್ತಿದ್ದಾದ್ದರಿಂದ ನಾಟಕ ಬಹಳವಾಗಿ ವಿಜೃಂಭಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ನಾಟಕದ ಅಂತ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ಮೂವರೂ ಅಂಗವಿಕಲರು ನಾಯಕಿಯ ಬಳಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಒಲವನ್ನು ಅರುಹುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ನಾಯಕಿ ಅವರನ್ನು ನಿರಾಸೆಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿ ತಾನು ಎರಡೂ ಕಾಲಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗನನ್ನು ಮದುವೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವರನ್ನು ಮಿತ್ರರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆ ಗುರುತಿಸಿ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಬರಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವುದೇ ತನ್ನ ಉದ್ಧೇಶವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಂಗದೋಷವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ಬಳಲುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಇರುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡು ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ(ನಮಗೆ) ಸಾರುತ್ತಾಳೆ. ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಹಾಸ್ಯದ ಔತಣದಲ್ಲೇ ಉಣಬಡಿಸಿದ್ದವರು ಯಶವಂತ ದೇಶಪಾಂಡೆ. ಕುರುಡನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ, ಕಿವುಡಾನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ (ಸ್ವತಃ ಯಶವಂತ್), ಹಾಗೂ ಮ್ಮೂಕನ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳು ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವತುಂಬಿದ್ದರು.

ನಾಯಕಿಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಹಿ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿರುವ ಕಲಾವಿಧೆ ಮಾಲತಿ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದರು. ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಜಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸಿ ಮನೆಯ ಕಡೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳಿತ್ತು.

ನಿಮ್ಮ ರಜನಿ

(ಬರಹಕ್ಕೆ ವಸಿಷ್ಠ)

SMS - kannada hani kavana

ನಮಸ್ಕಾರ

SMS ಇಂದ ಬಂದಂತಹ ಕೆಲವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಲಾಗಿದೆ ....

ಓ ಕಾಲೆಜಿನ ಕನ್ಯೇ ||

ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ನಿನ್ನ ಕೆನ್ನೆ |

ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ ಮೊನ್ನೆ ||

ಪರಿಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಂತು ಬರೀ ಸೊನ್ನೆ | ೧ |

ಚೆಳುವಿಯ ಕಿರುನಗೆ ||

ಚೆಳುವನಿಗೆ FULL ಹೊಗೆ | ೨ |

ಹುಡುಗಿಯ ಸಿಹಿ ಮಾತು ||

ಹುಡುಗನಿಗೆ ಆಪತ್ತು | ೩ |

ಹುಡುಗಿಯ ಕುಡಿ ನೋಟ ||

ಹುಡುಗನಿಗೆ ಕೊನೆಯ ಚಟ್ಟ | ೪ |

ಸ್ನೇಹಿತೆ - ಸರಸ್ವತಿಯ ಕವನಗಳು

ನಮಸ್ಕಾರ,
ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಸರಸ್ವತಿಯ ಕೆಲವು ಕವನಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೀನಿ ನೋಡಿ...

ನನ್ನೇಕೆ ನೀ ಈ ಪರಿ ಕಡೆಗನಿಸಿರುವೆ?
ತಿಳಿಯಿತು ನಾ ನಿನ್ನ ಹಾದಿಗೆ (ದಾರಿ) ಮುಳ್ಳಾಗಿರುವೆ...
ನನ್ನ ಬಹು ದಿನದ ಕನಸಿಗೆ ನೀ ಕ್ಷಣದಲಿ ತಣ್ಣೀರ್ ಎರಚಿರುವೆ
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದರೂ ನಾನೇಕೆ ನಿನ್ನನೇ ಜಪಿಸುತಿರುವೆ !!!
----------
ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಸಂಘರ್ಶಗಳೆಷ್ಟೋ
ನಿನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲೇ ನ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳೆಷ್ಟೋ
ನಿನಗಾಗಿ ನಾ ತೀಡಿ ತೀಡಿ ಬರೆದ ಕವನಗಳೆಷ್ಟೋ
ನೀ ಬರುವ ಹಾದಿಯನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಳೆದ ದಿನಗಳೆಷ್ಟೋ
ನಿನ್ನಿಂದ ಬರುವ ಪ್ರೇಮ ಸಂದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಿದ ಕ್ಷಣಗಳೆಷ್ಟೋ
ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಆಲಿಸಿದೊಡನೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುವ ಭಾವನೆಗಳೆಷ್ಟೋ
ಈ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಇರದ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೋಂಡಿರುವ ನಾನು ಮೂರ್ಕಳೆಷ್ಟೊ !!
-------

ನಿಮ್ಮ ಸರಸ್ವತಿ
(ಬರಹಕ್ಕೆ ವಸಿಷ್ಠ)

A gift from my mother

ಪ್ರೀತಿಯ ವಶು,

ಜನುಮದಿನಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮ್ಮನ ಆಶೀಗಳು ಹಾಗು ಶುಭಾಶಯಗಳು. ನೆನಪಿಗೆ ಇದೊಂದು ಕವನದ ಉಡುಗೊರೆ:

ವಸಂತಗಳು ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿವೆ,

ನವವಸಂತದ ಆಗಮನವಾಗಲಿದೆ,

ನಿನ್ನ ಬಾಳಪಯಣದಲಿ

ಕನಸುಗಳ ಕಾಣುವ ವಯಸ್ಸು ನಿನ್ನದು

ಕಂಡರೆ, ದೋಡ್ಡ ಹೊಂಗನಸನ್ನೇ ಕಾಣು

ಆದರ್ಶದ ಹಿರಿಮೆಗರಿಮೆಯನ್ನು ಹೊಂಗಿರಣದಂತೆ

ಸೂಸುವ ಉನ್ನತ ಗುರಿ ಅದಾಗಿರಲಿ

ಅದರತ್ತ ಸಾಗುವ ಬಲ, ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ

ನಿನ್ನದಾಗಲಿ, ಖಂಡಿತಾ ದೊರಕುವುದು ಫಲ.

ಕಂದನು ಕಾಣುವ ಹೊಂಗನಸು ನನಸಾಗಲಿ ಬೇಗ ಎನುತ್ತದೆ ಈ ತಾಯ ಮನಸ್ಸು.

ಇತಿ ನಿನ್ನ

ಅಮ್ಮ

ಕವನ - ೪

೪. ಕುಡಿಯದಿರಿ ಎಂದಿಗೂ ಪೆಪ್ಸಿಕೋಲಾ
ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಯೂ ಈಗ ಇದರದ್ದೇ 'ಕೋಲಾ'ಹಲ
ಅದರಲ್ಲಿರುವುದು ಹಾಲಾಹಲ
ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಆಗುವಿರಿ ಹರೋಹರ

ಕವನ - ೩

೩. ಸರ್ಕಾರ ನೀಡುತಿತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ
ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ
ತಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಿದರು ಓದಿಗೆ ಟಾಟ
ಮಲಗಿದರು ಕೇಳುತ್ತಾ ಪಾಠ

ಕವನ - ೨

೨. ಎಂದಿನಂತೆ ಬಂತು ದೀಪಾವಳಿ
ಮಾಡಿದ ಅಳಿಯ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ದಾಳಿ
ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅವನು ಜಾಗ ಖಾಲಿ
ಮಾವ ಆಗುವ ತನಕ ದಿವಾಳಿ

ಕವನಗಳು - ೧

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಬರೆದ ಕೆಲವು ಕವನಗಳು

೧. ಅವನು ಮಾಡಿದ್ದ Degree
ಆದರು ಅವನಲ್ಲುತ್ತು hungry
ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಹೋದಲೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ
ಕೆಲಸ ಕಾಲಿಯಿಲ್ಲ ಹೋಗ್ರಿ

777-73_shanti_nivasa

ಒಂದು ವಾರದ ಹಿಂದೆ ಅವಿರತ ಗ್ರೂಪಿಂದ ಒಂದು ಮೈಲ್ ಬಂದಿತು. ೭-೭-೭ನೇ ತಾರಿಖು PVR ನಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ೯:೨೦ಕ್ಕೆ ಸುದೀಪ್ ಅಭಿನಯಿಸಿದ #೭೩ ಶಾಂತಿ ನಿವಾಸ ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗುವುದೆಂದು.ಅದು ರೋಟರಿ ಕ್ಲಬ್ ಸಹಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಅಂಥ.ಸರಿ ನನಗೆ ಹಾಗು ನನ್ನ ಅಕ್ಕಳಿಗೆ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ (೩೦೦ /- ಒಂದಕ್ಕೆ , ಯಾಕೆ?) ಖರಿದಿಸಿದೆ.
೭-೭-೭ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು.ರಾತ್ರಿ ೭:೩೦ ಆಗಿತ್ತು.ನನ್ನ ಅಕ್ಕಳ ಮಗಳನ್ನು ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಇನ್ನೇನು ಹೊರಡಬೇಕು ಆಗ scooty ಯ ಹಿಂದಿನ ಚಕ್ರ ಪಂಚರ್ !!! ಸರಿ ಸರ್ವಿಸ್ ಸ್ಟೆಶನ್ ಗೆ ಹೊದ್ವಿ.ಮನೆ ಹತ್ತಿರಾನೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತಳ್ಳಿಕೊಂಡೆ ಹೊದ್ವಿ.ಅವನೊ ಶಟರ್ ಹಾಕುತಿದ್ದ.ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ ಅವನು ಗೊತಿದ್ದ ಕಾರಣ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿದ.ಮನೆ ಇರೊದು ಆರ್.ಪಿ.ಸಿ ಲೇ ಔಟ್ ಅಲ್ಲಿ.ಇಲ್ಲಿಂದ PVRಗೆ ಹೊಗುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ೯:೩೦.ನಮ್ಮ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಅವತ್ತೆ ಎಲ್ಲಾ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಿಗ್ನಲ್ಸ್‌ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡೆವು.ಆದರು ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ,ಕಾರಣ ಸುದೀಪ್ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ !!
ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮಾ.ಹಿರಣಯ್ಯಾ, ಸುದೀಪ್,ಚಿತ್ರಶ್ರಿ,ಅನು ಪ್ರಭಾಕರ್,ವಿನಾಯಕ ಜೂಶಿ ಎಲ್ಲಾ ಬಂದಿದ್ದರು.ಸರಿ ಅವರನ್ನು ಜನರ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿ, ಅವರ ಆಟೊಗ್ರಾಫ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿಯೆಟರ್ ಒಳಗೆ ಹೊದೆವು.
ನಾವು ಕೂತಿದ್ದು ೭ನೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ, ೭ ಹಾಗು ೮ನೇ ಸೀಟ್‌ಗಳಲ್ಲಿ.ಎಂಥಾ ಆಕಸ್ಮಿಕ!! ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗುವುದಕ್ಕು ಮುಂಚೆ ಬಂದಿದ್ದ ನಟ,ನಟಿಯರ ಹಾಗು ರೊಟರಿ ಕ್ಲಬ್ ಮುಖ್ಯ ರೊವಾರಿಗಳ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು.ಆಗ ತಿಳಿಯಿತು ದುಬಾರಿ ಟಿಕೆಟ್ ಬೆಲೆಯ ಉದ್ದೇಶ.
ಈ ಸಹಾಯಾರ್ತ ಬಂದ ಹಣವನ್ನು ೨ ಮುಖ್ಯ ಕೆಳಸಗಲಿಗೆ ಉಪಯೊಗಿಸಲಾಗುವುದು:
೧. ಶ್ರೀ ಕ್ರಿಷ್ನ ಸೇವಾಶ್ರಮ ಆಸ್ಪತ್ರೆ - ಜೆ.ಪಿ.ನಗರ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುವುದು. ಅವರು ಈ ಹಣವನ್ನು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಬ್ಬ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಹಿಂದುಳಿದ ರೊಗಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ DIALYSIS ಮಾಡಲು ಉಪಯೊಗಿಸುತ್ತಾರೆ.
೨. ಚಾಮರಾಜ ನಗರದ ಯಲಂದೂರಿನ ಬಲಿ ರಾಯನ ದೊಡ್ಡಿಯಲ್ಲಿ ವೀರಪ್ಪನ್ ಇಂದ ತೊಂದರೆಗೆ ಒಲಪಟ್ಟ ಗಿರಿಜನರಿಗಾಗಿ ಕಟ್ಟೀಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ,ಬೆನ್ಚು,ಇತ್ಯಾದಿಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಉಪಯೊಗಿಸಲಾಗುವುದು.
೧೦:೩೦ ಕ್ಕೆ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಯಿತು.ಸಿನಿಮಾ ಬಹಳಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ.ಮಧ್ಯಂತರ ಬಂದಾಗ ಚಹಾ ಹಾಗು ಬಿಸ್ಕೆಟ್ ಇತ್ತು.ನನ್ನ ಅಕ್ಕ ಪಾಪ್‌ಕಾರ್ನ್ ಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದಳು.ಸರಿ ಜಾಸ್ತಿ ಹಣವನ್ನೇ ತೆತ್ತು(೫೦/- ಅಬ್ಬಾ ಒಂದು ದಿನಆರಮವಾಗಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಿತ್ತು!!) ದೊಡ್ಡ ಪಾಪ್‌ಕಾರ್ನ್ ಅನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂದಿರುಗಿದೆವು.ಸಿನಿಮಾ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಾಗುವುದಕ್ಕು ಮುಂಚೆ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಪ್ರಶ್ನೊತರ ಇತ್ತು. ಬಹಳ ಮಜಾ ಬಂತು.ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನನ್ನ ಅಕ್ಕಳೇ ಕೈ ಎತ್ತಿದಳು;ಚಾನ್ಸ್ ಸಹ ಸಿಕ್ಕಿತು.ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ ನಂತರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಕೆಟ್(ನಾವು ಕೊಂಡ ನಾಲ್ಕರಷ್ಟು)ಪಾಪ್‌ಕಾರ್ನ್ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ದೊರೆಯಿತು.ಇವಾಗ ನನಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿನೊಡಿ ನಗಬೇಕೊ , ಅಳಬೇಕೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ!!!ಸಿನಿಮಾ ೧:೩೦ ಕ್ಕೆ ಮುಗಿಯಿತು.ಎಲ್ಲೂ ಆಕಲಿಸಲಿಲ್ಲ.ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಕ್ಕಿದೆವು.ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಅಂಥ ಜಂಜಾಟವಿಲ್ಲ.ಕೊನೆಗೂ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಸಿನಿಮಾ ತಿಯೇಟರ್ ಇಂದ ಹೊರಬಂದೆವು.ಅವಿರತ ಗ್ರೂಪಿಂದ ಹಿಂದೆ ಬೇರು, ನಾಯಿ ನೆರಳು ನೂಡಿದ್ದೆ.ಇವತ್ತು #೭೩ ಶಾಂತಿ ನಿವಾಸ.ಹೀಗೆ ಒಳೊಳ್ಳೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುವೆ.ಮನೆಗೆ ಆ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ೨:೩೦. ಆ ಆ ಆ ಅ ಮ್ ಮ್ ಮೈ ನಡುಗುತಿತ್ತು.ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಮರುದಿನ ಭಾನುವಾರ.ಎದ್ದಾಗ ೧೦:೦೦ !!!
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ೩೦೦/- ಕೊಟ್ಟು ಹೊಗಿದಕ್ಕು ಸಾರ್ಥಕ. ರೋಟರಿಯವರ ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೇದು, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೂ ಕಿರು ಕಾಣಿಕೆ.