Living Root Bridges of Meghalaya

What I still remember of that day is the smell of sweat. Sticky, sweet, with an underlay of week old socks. Sweat pouring off my body and being soaked up by my jacket, dripping off of my hair and into my eyes. Sorry people! This isn’t the beginning of a crime novel nor am I remembering anything grotesque, only what was a punishing, yet rewarding trek to the famed Living Root Bridges of Meghalaya.

Nestled in the lush and fertile valleys of Meghalaya, the Root Bridges are a lifeline for these rainy mountains which are lashed with the highest rainfall in the world and where flooded streams are a part of daily life. Bridges made of stick, metal, stone and concrete tend to require constant, repetitive and costly repairs and reinforcements. Root bridges are part of nature and quite unlike such bridges. They are not “built” but, rather “grown” from the roots of the Ficus elastica, commonly known as the Rubber Fig. The people of Khasi and Jaintia tribes of the eastern Khasi hills of Meghalaya have been growing their footbridges for centuries. Each root bridge requires approximately 15 years of loving care by the tribal families to be fully functional and they can, in principle sustain for hundreds of years, as long as the trees whose roots make up the bridges stay healthy and upright. The art and science of growing these bridges is passed on from parents to children through generations of the tribes. Due to their astonishing and unique nature, the root bridge has been recognised as an UNESCO World Heritage Site.






On a wet April morning, our group of five set off from Cherrapunjee, hoping to see one of the best known examples of sustainable, living architecture in the world: The Double Decker Root Bridge of Nongriat.


The Bridge is a 3 km descent from the village of Tyrna , a punishing trek of 2500 steps, up and down steep, slippery stairs surrounded by vivid green forests. Apart from the occasional fellow climber, our descent and the subsequent climb was mainly made in retrospective silence. I’m not sure what the quiet can be attributed to- our urban naivete in recognising wild sounds, or perhaps the birds were themselves still and hushed, or the animals were more active at night rather than the day. But, the forests were calm and serene, not buzzing with the calls of animals or birds; quite unlike our earlier treks of the Western Ghats.

The sounds were all water: streams gushing, rain falling, water dripping off the ledges of huts and waterfalls bellowing in the distance. The air smelt fresh, brisk and crisp, the colors all shades of green, soothing and reassuring.








The trek is memorable for all these reasons and more. We had to cross two other bridges before we actually reached the root bridge. These non-root, wire and concrete bridges seemed incomplete, somehow unfinished.


I, for one, was not prepared for the challenges that came with tiptoeing on a bunch of metal ropes. The heavy torrents of water rushing underneath my feet, the frightening sway of the wires in the wind when I got to the point of no-return are stories worthy of my future grandchildren. No matter how many times my out of shape self has cursed my dear husband for enticing me into the arduous climb, these wonderful moments make it all worth it.



Climbing down through the jade forest, we rounded a cluster of houses and found ourselves at the top of the last flight of stairs leading down to our destination. Unkempt dreadlocks hanging hither and thither, covered with thick moss, looking for all the world like the famed Jack Sparrow, the Double Decker hung across a mini waterfall. The water was cool, inviting you to drag off your clothes and jump right into the middle. But, with propriety riding on my shoulders, I restricted myself to pulling off my shoes and splashing my feet in the refreshing stream underneath the Double Decker. Meanwhile my niece dragged my hubby across our journey’s end shouting with all her teenage glee and I sat, tired, but content. The sounds, smells and the moisture ridden breeze of Meghalaya soothed my sores and calmed my senses. The thought of the as yet unaccomplished climb, back up to Tyrna only a tiny little worm at the back of my mind.






So, here I sit, all these months later, perspiring in the midday heat of a Sunday afternoon, tapping away on my keyboard and smelling my perspiration all over again.

Author : Aarbhi
Photography : Vasistha

ಕೆರೆ ತೊಣ್ಣೂರು ಪ್ರವಾಸ (Thonnur Lake travelogue)

ಕೆರೆ ತೊಣ್ಣೂರು ಪ್ರವಾಸ

ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿಯ ಭೂವರಾಹ ಸ್ವಾಮಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಕೆರೆತೊಣ್ಣೂರಿನತ್ತ ಸಾಗಿತು. ತೊಣ್ಣೂರಿನಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೆರೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಜನಗಳ ದಂಡೇ ನೆರೆದಿತ್ತು ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ. ಬಹು ವಿಶಾಲವಾದ ಕೆರೆ. ಕೆರೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸಮುದ್ರ ಎನ್ನುವುದೇ ಲೇಸು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಇರಬೇಕು ಅದನ್ನು ಯಾದವ ಸಮುದ್ರ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಅದು ಎಂದೂ ಬತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವುದಂತೆ. ಈಚೆಗೆ ಕೆ.ಆರ್.ಎಸ್ ನ ನೀರಿನ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೂ ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಂದ ಮೇಲೆ ಕೇಳಬೇಕೆ ಅದರ ಸೊಭಗನ್ನು. ನಮ್ಮ ಜನರ ಮನೋ ವರ್ತನೆ ಕೇಳಬೇಕೆ? ಅಲ್ಲೇ ಏನೆಲ್ಲ ತಿಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಸಾಕಿ ಏನೊಂದೂ ಯೋಚನೆ ಇಲ್ಲದೇ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರ ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತಾ ತಮಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಂತೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಪಾವಿತ್ರತೆಯಂತೂ ದೂರವೇ ಉಳಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸಿ ಹೇಳುವವರು, ಕೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಸ್ಥಿತಿ ಯಾರನಾದರೂ ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಆಡಳಿತವಾಗಲೀ, ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮ ಇಲಾಖೆಯಾಗಲೀ ಇದರತ್ತ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಮನ ವಹಿಸಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೇ ಆದರೆ ಇಲ್ಲೇ ಸ್ವರ್ಗ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ಆ ದಿನಗಳಿಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಾಣುವುದೇ ನಮ್ಮ ಜಾಯಮಾನವಲ್ಲವೇ?

ನಮ್ಮ ಈ ಕರ್ಣಾಟಕ ಶಂಕರ, ರಾಮಾನುಜ, ಮಧ್ವ, ಬಸವಣ್ಣ, ಜೈನ ತೀರ್ಥಂಕರರು, ಗುರುನಾನಕ್ ಮುದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಮತ ಧರ್ಮ ಸುಧಾರಕರಿಗೂ ತವರುಮನೆಯಲ್ಲವೇ. ಭಗವದ್ರಾಮಾನುಜರು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ರಾಜ ಕ್ರಿಮಿಕಂಠ-ಚೊಳ ನ ಉಪಟಳ ತಾಳಲಾರದೆ ಕರ್ಣಾಟಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸುಮಾರು ೧೨ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮೇಲುಕೋಟೆ, ತೊಣ್ಣೂರು, ಸಾಲಗ್ರಾಮ ಮುಂತಾದೆಡೆ ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಭೂಮಿಯನಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಶಿಷ್ಯರೊಡನೆ ನೆಲೆಸಿ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ತೊಣ್ಣೂರಿನ ಈ ಕೆರೆ ಮತ್ತು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದವಂತೆ. ಕೆರೆಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡಿರುವ ವಿಶಾಲ ಪಂಟಪದಲ್ಲೇ ಜೈನ ಧರ್ಮೀಯನಾದ ರಾಜಾ ಬಿಟ್ಟಿದೇವನು ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನನಾದುದಲ್ಲದೇ, ಆದಿಶೇಷಾವತಾರಿಗಳಾದ ರಾಮಾನುಜರು ಸಾವಿರಾರು ಜೈನ ಪಂಡಿತರೊಂದಿಗೆ ಏಕಕಾಲದಾಲ್ಲಿಯೇ ತತ್ವವಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ ವಿಜಯಿಗಳಾಗಿ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಶ್ರೀವೈಷ್ಣವ ದೀಕ್ಷೆ ಕೊಟ್ಟರೆಂಬ ಐತಿಹ್ಯವಿದೆ. ಅದರ ಕುರುಹಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ “ಯೋಗಾನರಸಿಂಹ” ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಗುಹಾಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಯೋಗಸ್ಥರಾಗಿರುವ ರಾಮಾನುಜರ ಭವ್ಯ ಮೂರ್ತಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ಆದಿಶೇಷ ಸರ್ಪವು ಅವರನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೆಡೆಎತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ ’ಮೈಜುಮ್’ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಯೋಗಾನರಸಿಂಹ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಕಟ್ಟಿಸಿದ್ದನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಅರ್ಚಕರು ನರಸ್ಂಹ ವಿಗ್ರಹದ ಬಳಿ ಇರುವ ದಂಡವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರು. ಭಗವದ್ದರ್ಶನ ಪೂಜಾದಿ ಕೈಂಕರ್ಯಗಳು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಆಯಿತು.

 ಅಲ್ಲಿಂದ ನಂಬಿನಾರಾಯಣನ ದೇವಳಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಅನೇಕ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ವಿಶಾಲವದ ಆವರಣ, ವಿಶಾಲವಾದ ಪ್ರಾಂಗಣ, ಶುಕನಾಸಿಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬಹಳವೇ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀ ಭೂ ಸಮೇತನಾದ ಆ ನಾರಾಯಣನ ಚೆಲುವನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಲು ಪದಗಳಿಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟವರಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅವನು “ನಂಬಿನಾರಾಯಣ”.  ಪೂಜಾದಿಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ದೊರೆತ ಸಕ್ಕರ್ಪೊಂಗಲ್ಲನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಗರುಡಗಂಬ ಪುಷ್ಕರಣಿ (ಸಣ್ಣದು, ಜನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.) ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಎದುರಿನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಮತ್ತೊಂದು “ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ” ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಡೆದೆವು.

ಗೋಪಾಲಸ್ವಮಿಯ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮುಂದಾವರಣವು ಗಿಡಮರಗಳಿಂದ ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಾಗಿದೆ.ವಿಶಾಲವಾದ ಆವರಣದ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ತುಲಾಭಾರ ಮಂಟಪವಿದೆ.ದೇವಾಲಯದ ಅರ್ಚಾಮೂರ್ತಿ ಭವ್ಯವಾಗಿದೆ.  ಇದೂ ಸಹ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನವಾಗಿದ್ದು ಪಾಂಡವ ಧರ್ಮರಾಜ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಅರ್ಚಾಮೂರ್ತಿ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣ ಪಾರ್ಥಸಾರತಿಯಾಗಿ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ವಿಶ್ವರೂಪದರ್ಶನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ೮ ಅಡಿ ಎತ್ತರ ಮತ್ತು ೫ ಅಡಿ ಅಗವುಳ್ಳ ಈ ಸಾಲಿಗ್ರಾಮ ಮೂರ್ತಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ – ಭೂ ದೇವಿಯರೊಡನೆ ಮೋಹನರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದು ಚಿತಾಪಹಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಪಾರ್ಥಸಾರಥಿಯ ಮೂಲ ವಿಗ್ರಹದ ಮುಂದೆಯೇ ಶ್ರೀ ಕೃಷ್ಣನು ತ್ರಿಭಂಗಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಶೈಲಿ ಚೋಳರಕಾಲದ್ದು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಸುಂದರ ಶಾಂತ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪೂಜಾ ಕೈಂಕರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಪವಿತ್ರತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದು ಗತ ಕಾಲದ ಚರಿತ್ರೆಯ ಹಿಂದೆ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಇಕ್ಕೆಡೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಸಿರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಸಂಜೆಯ ತಂಗಾಳಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಸಲು ಮುಂದಾದೆವು. ಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿ ಮತ್ತು ಯೋಗಾನರಸಿಂಹ ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬರೇ ಅರ್ಚಕರಿದ್ದು ಅವರು ಸರದಿಯಮೇಲೆ ಎರಡು ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಅಡ್ಡಾಡುತ್ತಾ ಪೂಜಾದಿ ಸೇವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ’ಅಯ್ಯೋ ಭಗವಂತಾ ಇದೆಂತಹ ಕಾಲ ಬಂದಿತಪ್ಪಾ” ಎಂದು ನೊಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತಾಯಿತು. ಮುಜರಾಯಿ ಇಲಾಖೆಗೆ ಸೇರಿದ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ಇಲಾಖೆ ಇತ್ತ ಗಮನವಹಿಸಿ ಈ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಬೇಗನೆ ನೀಗಿಸಲು ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವಂತಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸೋಣವೆ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಪಯಣದ ಮಾರ್ಗದ ಇಕ್ಕೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿನ ಗದ್ದೆಗಳು ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಕಬ್ಬಿನ ಗಾಣಗಳು, ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಬಾಯೂರಿ ನಾಲಿಗೆ ಚಪ್ಪರಿಸುವಂತಾಯಿತು. ಕಬ್ಬಿಣ ಗಾಣದ ಒಂದೆಡೆ ವಾಹನ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಒಳಹೊಕ್ಕೆವು. ಗಾಣ ಆಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನಿಂತಿತ್ತು. ಆದರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಂಡ ಗಾಣ ಅರೆಯುವವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಕೆನಿಸುವಷ್ಟು ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲನ್ನು ಅರೆದು ಕೊಟ್ಟರು. 

ಲೇಖಕಿ ರಜನಿ

ಸವಿಯಲು ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಬೆಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟರು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ನಮ್ಮ ನೀರಿನ ಬಾಟಲುಗಳಿಗೂ ಕಬ್ಬಿನ ಹಾಲು ತುಂಬಿ ಕೊಟ್ಟರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಣದಿಂದಲೇ ಅಳೆಯುವ ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈತರದ ನಡಾವಳಿ ಈ ಆದರ ಸತ್ಕಾರಗಳಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಾರುವುದು. ನಾವೂ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಲ್ಲದ ಅಚ್ಚುಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಅವರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದೆವು. ಬೆಳಕು ಕರಗಿ ಕತ್ತಲಾಗತೊಡಗಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ನಗರ ಸೇರಿದ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಆ ದಿನವನ್ನು ಮೆಲಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಲೇಖಕರು : ಎನ್.ಎಸ್.ರಜನಿ
ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಿ : ವಸಿಷ್ಠ

ಕೀಯಿಂಗ್ : ಜಗನ್ನಾಥ

ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿ ಭೂವರಾಹ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ (Kallahalli Bhoovaraaha Swami Temple)

ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿ ಭೂವರಾಹ ಸ್ವಾಮಿ ದೇವಾಲಯ

ಹೊಸಹೊಳಲಿನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ದೇವಾಲಯದ ದರ್ಶನವಾದ ಬಳಿಕ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇರುವ ಕಲ್ಲಹಳ್ಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಸಾಗಿತು, ಅಲ್ಲಿ ಈಚೆಗೆ ಬಹಳವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವ ಭೂವರಾಹ ಸ್ವಾಮಿಯ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವ ಸಲುವಾಗಿ. ದೇವಾಲಯ ಇನ್ನೂ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರದ ಹಂತದಲ್ಲಿದೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದುಬಾಯಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಉದ್ಯಮಿಯೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಈ ಮೂರ್ತಿ ನನಗೆ ಪೂಜಾದಿಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿರುವೆ ಎಂಬ ಕನಸು ಪದೇ ಪದೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತಂತೆ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅವರು ಬಂದು ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ನೋಡಲಾಗಿ ಆಆಳೆತ್ತರದ ಈ ಭವ್ಯವಾದ ಸಾಲಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯ ಮೂರ್ತಿ ಕಾಣಿಸಿತಂತೆ. ಆಗ ಅವರೇ ಮುಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮೈಸೂರಿನ ಪರಕಾಲಮಠದ ಪೂಜ್ಯ ಸ್ಮಾಮೀಜಯವರ ಆಶೀರ್ವಾದದೊಂದಿಗೆ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧರ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರಂತೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈಗ ಪರಕಾಲಮಠದ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ಶ್ರೀ ವಾಗೀಶಬ್ರಹ್ಮತಂತ್ರ ಮಹಾಸ್ವಾಮಿಗಳವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲೇ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರ ಕಾರ್ಯ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿದೆ. ವರಾಹಸ್ವಾಮಿಯು ತಮ್ಮ ಎಡಬಗಲಲ್ಲಿ ಭೂದೇವೀ ಮಾತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿರುವ ಭಂಗಿಯಂತೂ ಕಣ್ಮನಗಳಿಗೆ ವರ್ಣಿಸಲಾಧ್ಯ. ಅದನ್ನು ದರ್ಶಿಸಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಮೂರ್ತಿ ಹೊಯ್ಸಳರ ಕಾಲದ್ದೆಂಬ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ.

ದೇವಾಲಯ ಜೀರ್ಣೋದ್ಧಾರದ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಭಕ್ತಾದಿಗಳು ಅಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ದೂರ ದೂರದಿಂದ ಬರುತ್ತಾರೆ.  ಶನಿವಾರ ಭಾನುವಾರದಲ್ಲಂತೂ ಇನ್ನೂ ವಿಶೇಷ. 

ಇಲ್ಲಿನ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೆಷವೆಂದರೆ.ಹೊಸದಾಗಿ ಮನೆ ಕಟ್ಟುವವರು ಜಾತಿ ಮತಗಳ ಭೇದವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಪೂಜೆ ಮಾಡಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಆ ಇಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ಮನೆ ಮೊದಲಾದುವುಗಳ ನಿರ್ಮಾಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸುಖ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯುವುದೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ದಟ್ಟವಾಗಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ.

ದೇವಾಲಯದ ಬದಿಯಲ್ಲೇ ಕಾವೇರಿ ವೈಯ್ಯಾರದಿಂದ ನಡೆದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಹಸಿರು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುದ ತುಂಬಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ದೇವಾಲಯದ ಮುಂದೆ ಎರಡು ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ರೈತರು ತಾವು ಬೆಳೆದ ಸೊಪ್ಪು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಆಗ ತಾನೇ ಕಿತ್ತು ತಂದು ಮಾರುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಸುಲಭ ಬೆಲೆಗೆ ಸಿಗುವ ಆ ಶುದ್ಧ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳದೆ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವೂ ಅದೇ ಕೆಲಸ್ ಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಕೆರೆ ತೊಣ್ಣುರಿನ ಕಡೆ ಪಯಣ ಬೇಳೆಸಿದೆವು.


ಲೇಖಕರು : ಎನ್.ಎಸ್.ರಜನಿ 

ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಿ : ವಸಿಷ್ಠ
ಕೀಯಿಂಗ್ : ಜಗನ್ನಾಥ

ಹೊಸಹೊಳಲು ಪ್ರವಾಸ - Hosaholalu Travelogue

ಹೊಸಹೊಳಲು ಪ್ರವಾಸ

ಸಂಜೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಮನೆಗ ಮಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದ  ಅಮ್ಮಾ ನಾಳಿದ್ದು ಭಾನುವಾರ ಒಂದು ಸೊಗಸಿನ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ತಯಾರಿ ಮಾಡು ಎಂದು.

ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇದ್ದು ಬೋರು ಬೋರೋ ಎಂದು ಆಗಾಗ ಹಾಡುವ ನನಗೆ ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಕಿವಿ ಚುರುಕಾಯ್ತು.ಎಲ್ಲಿಗೋ ಈ ಬಾರಿ ಎಂದೆ ಉತ್ಸಾಹ ತಡೆಯಲಾರದೆ. ಅದನ್ನ ಆಮೇಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ, ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಈಗ ಊಟ ಬದಿಸು ಎಂದು ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆಯಲು ಹೋದ. ಸೊಸೆಯನ್ನು ಕರೆದು ತಕ್ಷಣ ಒದರಿದೆ. ಈ ಬಾರಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯಾಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧಮಾಡಿಕೊ. ಮಗುವಿನ ಅಗತ್ಯತೆಗಳ ಚೀಲ ಸಿದ್ದಪಡಿಸಿಕೋ ಎಂದೆ. ಅವಳು ನನ್ನಷ್ಟೇ ಉತ್ಸಾಹಿ, ಹೊರಗಡೆ ತಿರುಗಾಡಿ ಬರುವುದೆಂದರೆ. ಅವಳೂ ಖುಷಿಯಾದಳು.

ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಗಿನ ೫:೩೦ ಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಡ್ಲು ಸಜ್ಜಾದೆವು. ತವೇರಾ ಗಾಡಿ ಆಗಲೇ ಬಂದು ನಿಂತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಕುಳಿತ ಹಾಗೇ, ಮಗ ಹೇಳಿದ ಮೈಸೂರು ರೋಡಿಗೆ ಚಲಿಸಿ ಎಂದು. ಈಗಲಾದರೂ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಮುರಿಯೋ ಎಂದೆ  ಆಗ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ. ಹೊಸಹೊಳಲು, ಕಲ್ಲಳ್ಳಿ ಭೂವರಾಹ, ಕೆರೆತೊಣ್ಣೂರು, ಅಲ್ಲಿ ಕೆರೆ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳು ನಂತರ ಹಿಂತಿರುಗೋದು ಎಂದ.

ಮೊದಲಿಗೆ ನಾವು ಕೆ ಆರ್ ಪೇಟೆಗೆ ಹೊರೆಟ್ವಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಹೊಸಹೊಳಲು ನೋಡುವುದಿತ್ತು.  ಹೊಸಹೊಳಲು ಕೆ ಆರ್ ಪೇಟೆಗೆ ಮೂರು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ.

ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮಾಹಿತಿ ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ವಿಚಾರವೆಂದರೆ, ಹೊಸಹೊಳಲು ಗಂಗ ಚೋಳರ ರಾಜ್ಯ ಸೀಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ನಂತರ ಹೊಯ್ಸಳರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಗ್ರಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಚಿಕ್ಕ ಊರು ೧೩ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿತಿಯಾದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ದೇವಾಲಯದಿಂದ ಬಹಳ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದಿದೆ. ವಿಜಯನಗರದರಸರ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಈ ಊರಿನ ಸುತ್ತ ಒಂದು ಕೋಟೆ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.

ಈ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನೋಡಿದ ಕೂಡಲೇ, ಇದು ಹೊಯ್ಸಳ ಶೈಲಿಯ ವಾಸ್ತು ನಿರ್ಮಾಣ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಮೋಘವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ನಕ್ಷತ್ರಾಕಾರದ ತಳಕಟ್ಟಡದ ಮೇಲೆ ಭವ್ಯವಾದ ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ಮಿತಿಗೊಂಡಿದೆ. ತ್ರಿಕೂಟಾಚಲವಾದ ಈ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಗರ್ಭಗುಡಿಗಳಿವೆ. ಎತ್ತರವಾದ ಜಗಲಿಯ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವಕ್ಕೆ ಮುಖದ್ವಾರವಿದೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಗರ್ಭಗೃಹಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಶುಕನಾಸಿ ಮತ್ತು ವಿಮಾನವಿದೆ. 

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಂಬಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ ಗುಂಡನೆಯ ನೃತ್ಯಮಂಟಪದೊಂದಿಗೆ ನವರಂಗಮಂಟಪವಿದೆ. ನವರಂಗಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಭದ್ರಮಂಟಪವಿದೆ. ಒಂದೊಂದು ಕಂಬಗಳೂ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿವೆ. ಕಂಬಗಳ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಆನೆ, ಕುದುರೆ, ಕಾಲಾಳು, ಬಳ್ಳಿ, ಪೌರಾಣಿಕ ಕಥಾನಕಗಳು ಇವುಗಳ ಶಿಲ್ಪಗಳಿಂದ ದೇವಳದ ಹೊರಮೈ ಕೋಷ್ಠ್ಹಕಗಳು ತುಂಬಿ ಮನ ಸೂರೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೊಯ್ಸಳ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತವೆ. ಒಳಗಡೆ ಭುವನೇಶ್ವರಿಗಳೂ ಸಹ ಮಿಥುನ ಶಿಲ್ಪಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ಅನೇಕ ಸುಂದರ ವಿನ್ಯಾಸಗಳ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಅತ್ಯಂತ ರಮಣೀಯವಾಗಿವೆ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಶಿಲ್ಪ ವೈಭವ ಯಾವ ಬೇಲೂರು ಅಥವಾ ಹಳೇಬೀಡುಗಳ ಶಿಲ್ಪ ವೈಭವಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅನಿಸದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಂದರ ಆವರಣದಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕರ್ತೃ, ಕಾಲ ಇವುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಖೇದದ ಸಂಗತಿಯೇ ಸರಿ.ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರ ಹೇಳಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಕ್ರಿ.ಶ ೯೪೩  ೧೦೫೦ ರೊಳಗೆ ಈ ದೇವಾಲಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿರಬೇಕು. 

ಮೊದಲನೆಯ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲಿ ವೇಣುಗೊಪಾಲ ಮೂರ್ತಿ ಇದೆ. ಇದು ಸಾಲಿಗ್ರಾಮ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಮನಮೋಹಕವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ್ಲಾಗರ್ಭಗುಡಿಯ ದ್ವಾರದ ಹೊರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಒಳಗಿನ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನೇ ತದ್ರೂಪವಾಗಿ ಕೆತ್ತಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ವೇಣುಗೋಪಾಲಸ್ವಾಮಿಯ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಮೂರ್ತಿ ಹೊರ ದ್ವಾರದ ಮೂರ್ತಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಅರ್ಚಕರ ಅಂಬೋಣ ಏನೆಂದರೆ ಈಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ೬೦ - ೭೦ ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲು ಮೂಲ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಏನೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಕೆ ಅರ್.ಎಸ್ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಲಾಗಿ ನಂತರ ಈ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ,  ಹೊರ ದ್ವಾರದ ಮೂರ್ತಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ತಳಿರು ತೋರಣದಂತೆ ಕಂಡುಬರುವ ಕೆತ್ತನೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕೆತ್ತನೆಗಳಿಂದ ಸಿರಿನಿಧಿಯಂತೆ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಗಣಪತಿಯು ಮಗುವಿನಂತೆ ಕುಳಿತಿರುವ ಭಂಗಿಯ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು.

ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆಳೆತ್ತರದ ಸಾಲಿಗ್ರಾಮಶಿಲೆಯ ನಾರಾಯಣನ ದಿವ್ಯಮೂರ್ತಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮುಂದಿನ ಕೈಗಳಲ್ಲೇ ಶಂಖ - ಚಕ್ರಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹಿಂದಿನ ಎರಡು ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತಾವರೆ ಹೂವನ್ನು ಪಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ನಸು ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತಿರುವ ಆ ಸುಂದರಭಂಗಿ ಎಂಥಹವರನ್ನೂ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಪೂಜಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಚಕರು ಮಾಡಿದರು. 

ನಂತರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿಯ ದಿವ್ಯವಾದ ಮೂರ್ತಿ. ಇಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಹ್ಲಾದನೂ ಕೈಜೊಡಿಸಿ ನಿಂತಿರುವುದು. ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಈ ಭಂಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆಂದ್ರಪ್ರದೇಶದ ಕದ್ರಿಯಲ್ಲಿರುವ ನರಸಿಂಹ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಇಲ್ಲಿನ ವಿಶೇಷ. ಪ್ರತಿ ಮಂಗಳವಾರ ಮತ್ತು ಭಾನುವಾರ ಪ್ರಹ್ಲಾದ ನರಸಿಂಹರ ದರ್ಶನ ಬಹಳ ಪುಣ್ಯಪ್ರದ ಎಂಬುದು ಅರ್ಚಕರ ಅಂಬೋಣ.

ಎತ್ತರವಾದ ಪಾಣಿಪೀಠದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಸಮೇತನಾಗಿ ನರಸಿಂಹನು ಕುಳಿತಿರುವ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಭಾವಳಿಯಲ್ಲಿ (ಕಲ್ಲಿನ) ಅವತಾರಗಳ ಕೆತ್ತನೆ ಇದೆಯಂತೆ.



ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಗಿನ ಆವರಣಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು. ಅಲ್ಲೇ ಸ್ವಾಮಿಯ ಎಡ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಸೌಮ್ಯನಾಯಕಿಯ ಸುಂದರ ಶಿಲಾಮೂರ್ತಿ ಇದೆ. ಅದು ಈಚಿನದು ಅಂದರೆ ಸುಮಾರು ೯೦೦ ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದು ಎಂದು ಅರ್ಚಕರು ತಿಳಿಸಿದರು. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೊರಗೋಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣ ರಾಮಯಣವನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಿಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಮ್ಮನವರ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಬಾವಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಹಾಕಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸಾನಿಧ್ಯದ ರಸಾನುಭವವನ್ನು ಮನದೊಳಗೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಸವಿಯುತ್ತಾ ಮುಂದಿನ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆವು.

ಲೇಖಕರು : ಎನ್.ಎಸ್.ರಜನಿ
ಫೋಟೋಗ್ರಾಫಿ : ವಸಿಷ್ಠ
ಕೀಯಿಂಗ್ : ಜಗನ್ನಾಥ

Tirtha yatra along the Great American East Coast

Author: Aarabhi

Photographer: Vasistha

At a rest stop in Texas, first US trip with parents

My father-in-law stared at the brown ring of bread in his palm.
"What is it?" he asked.
"It's a bagel Appa, a kind of bun. Here, they eat it with butter sometimes, for breakfast" I replied.
He sighed and bit into it determinedly.
I pulled a face at Vasistha.
We were at the Boston airport in USA on the layover of our flight to New Jersey; on our way to a short vacation along the east coast of USA.

The Trip:

The day Vashu got his onsite posting at Dallas, Texas, he had started planning for this trip. It had always been a dream for my hubby to show his parents at least one other country apart from our own. Once he married me, my parents naturally got included in the equation. So, here we were, 6 vegetarians. Hunting for a proper meal, reading labels and wondering if the Caesar dressing mentioned on the salad box had eggs in it or not.

Yeah, yeah, I know. It is awfully cliched these days. The whole "Niagara and east coast" trip. Every desi with a relative visiting him/her plans it. Almost like the tirtha-yatra of USA. Even though we planned the exact same trip, I simply do not understand the hype, that is Niagara falls. I mean, our own Jog falls, Athirapalli falls and plenty of others seem more breathtaking than it.

The Change in Plans:

At our cousin Sri Rama's place. A delightful time spent with his family. Shammi is in the grey T-shirt

"Hello Mama, Amami! Yepdi irkingo?" asked our cousin Shammi. We were 3 hours early due to our connecting flight being brought forward unexpectedly. He had most kindly taken a day off and was chauffeuring us to his home. 

"Wasn't that a Stop Sign we just passed?" asked Vasistha. 

Amused, Shammi replied: "It's ok Vasistha, the rules of the road are a little relaxed here in New Jersey."

Speeding was the only rule we had witnessed being broken in Dallas.Used as we were to the mostly strict adherence to traffic rules there, this was news for us. 

Spending a delightful night with his family (with the world's biggest chatterbox of a 3 year old) and after visiting another relative, Sri Rama; we discovered that my dad-in-law's foot ulcer had worsened overnight, he had a burning fever and was in no state to travel. He had been the most enthusiastic person in our little troupe and we were all quite sad. Seeing our long faces, he ribbed, "I am taking some much needed rest here. I'll enjoy a couple of days with the kids. You guys go ahead."

The Story of the Bathroom:

"The beauty in front of you is NOT the whi hou, I repeat, it's not the whi hou!" said Jerry.
The five of us were exploring with our guide Jerry (Take Tours) with a bus full of Chinese tourists.
The Chinese-American accent of Jerry, was largely unintelligible to our ears. His "building" sounded like "beauty", "white house" sounded like "whi hou" and the Chinese translation of the place-descriptions amusingly took twice as long as in English.

Independence Hall, Philadelphia

We almost just passed through Philadelphia; viewing just the Liberty Bell and the Independence Hall. The fun thing was using the first public bathroom in the USA (opposite the hall, said to have been the one George Washington used). Reading the board proclaiming this, my dad remarked: "These guys turn everything into a tourist hot spot! Really? A bathroom?"

Memorials and exhaustion:

The Capitol building, "The beauty in front of you is NOT the whi hou, I repeat, it's not the whi hou!"

The usual circuit of Washington D.C took us to the National Air and Space museum (our guide gave us such little time here that most of the museum just got a cursory look-see; just had time to stamp a souvenir coin and withdraw some much needed cash from the ATM), the Madame Tussaud's wax museum and the four major landmarks around the Washington monument: the White House, Lincoln Memorial, Jefferson Memorial, the Supreme Court and the grounds around them (read Korean war veterans memorial and such).

With Abe Lincoln

Walking with the Beatles at the wax museum

Grecian Colonnade huggers, right out of a movie song

Behind the Lincoln Memorial

We had some fun taking pictures in front of the huge Grecian colonnades, but were mostly tired by the long walks these places required us to make. At the end of the day, footsore and mostly exhausted, the elders decided to take some much needed rest and Vasista and I set out to get the last of the pics around the Lincoln Memorial in the fading light of the day. The lake waters and the huge golden statues flanking the roadway behind the memorial were really mesmerizing.

Glass: Infinitely varied, Inexplicably beautiful:

Gorgeous Tulips

The second day saw us making a loooong journey by bus through green valleys. The tall trees were sadly lacking in flowers but were mysteriously shrouded in mists. They vividly reminded us of our Nilgiris. We were to visit the 60 year old Corning Museum of Glass.

My MIL Rajani with her favourite pieces

The museum was absolutely wonderful! The meager 2 hours (including the lunch time!) that we were allowed to spend there was nowhere near enough to really enjoy and appreciate the amazing glass artifact displays. From exquisite tulips (contemporary) to 3500 year old glass-wares, the museum has it all. THE favorite place for my mother-in-law whose love for color, glass and intricacy was thoroughly satisfied here. We barely had time to rush through the museum and see a quick hot glass show, where professional glass-makers blow molten glass into vases, bowls and other such pieces of art.

The glass making show at the Museum, mesmerizing molten glass

The Hype:

A view of the falls

Our next stop was the famous Niagara falls. Such hype has centered around this falls that our troupe felt quite a bit let down when we finally saw the falls! At the risk of repeating myself, I concure that it is beautiful, and wide, aand well maintained. But, to call it the best waterfall would be stretching it. After having seen the majesticness and lush greenery of our own Gagana Chukki-Bhara Chukki and the Jog falls during the monsoons; Niagara seemed ordinary enough to us. 

Still, we had come to visit it; so we did the usual touristy things-went on the Maid of the Mist boat ride and watched the short movie about the falls in the IMAX theater.

On board the Maid of the Mist

Had the first truly filling lunch of the entire trip at the small Punjabi mobile cart outside the Chinese mall. Since we all were starving and quite desperate for a proper vegetarian meal, the simple roti and dal were a heaven sent blessing.

The truly great thing was the lighted view of the falls in the evening. It was something worth seeing. Jerry had arranged for us to watch a cultural show- a dance and display about the American Indian people. Though the costumes were a little too garish (I suspect they were pandering to the crowd and not too authentic), this too was worth the pretty penny.

The Native Indian dance

Vivid blue of the St. Lawrence:

The last stop on this particular trip were the 1000 Islands. After making another long bus journey from Niagara to the jetty on the St. Lawrence river, we set off on an hour long cruise down the river, past the big mansions of reclusive billionaires. 

The stories of the Bolt castle, Skull and Bones society of the Deer Island and the alleged shortest International bridge made spicy little tales for us to carry home.

The story goes that George Charles Boldt was a billionaire hotelier of the eighteen hundreds who drew up plans to build a magnificent 6 story castle for his wife. But, her untimely death put a halt to the construction for nearly 75 years. The castle rebuilding restarted only in 1977. Quite a tale worthy of our Taj Mahal.

The Boldt Castle Yatch House, the actual Castle was hidden among trees and we couldn't get a good enough pic

Not much needs to be said about the elitist society of Skull and Bones (select students and alumni of Yale University) which Hollywood has immortalized in the movie "The Skulls". The summer retreat of this society is located here on Deer Island.

Alleged shortest bridge in the world- Zavikon Island

The Zavikon Island has two parts with the smaller Island allegedly being located in the USA and the larger one in Canada. This is a false but popular tale carried by most of the tourist guides (including our own). The Island is actually located entirely in Canada.

Our official photographer ;) against the backdrop of t vivid blue of St. Lawrence river

We enjoyed amazing vistas of the castles and the brisk breeze which set our clothes flying hither. The background of the vivid blue of the river made for some amazing portraits for our family.

A truly memorable experience for us all.

p.s. Before I came up with the current title for this post, I had considered using:
OK, TX for all the great memories... we see you (CT) & enjoy (NJ)... All my friends would envy (NY) us...
The most atrocious title ever! But I couldn't help it. I just had to put in all those state names in it; it was just too irresistible.
These are the states we visited in the USA:
OK- Oklahoma (of the clanking oil wells)
TX- Texas (of the blistering sun and flattest land I'd ever seen)
CT (my CU)- Connecticut (lovely state, of which we saw so little)
NJ- New Jersey (of the Indian-style driving)
NY- New York (of the weirdly clean and posh Chikpet feel)

Dubai, Mashallah!

World's tallest sky-scraper, The Burj Khalifa

Author & Photographer: +Aarabhi H R

"How do you wanna come to the US, via London or via Dubai?" asked my husband +vasista k.j .
"Do you have to ask? Of course London!" said I.

Being brought up on a literary diet of Famous Five, Sherlock Holmes, Pride & Prejudice and Harry Potter, no wonder the UK was my first choice. But, this particular dream was not destined to be fulfilled yet. The visa process for traveling into this country, even for a short layover of 23 hours between my flights proved to be both cumbersome and costly. Then we heard that Emirates gave us free transit visa and hotel bookings. So, Dubai it was.

Being more enamored of natural wonders than manmade ones, I did not have any special desire to see Dubai. It was, as I said my second choice. This not so flattering opinion was reinforced when I saw the bottom two floors of the Dubai International Airport. Huge glass and steel enclosed spaces, but not a body in sight. The utter absence of crowds was jarring, especially after the crowds in Bangalore. To be truthful, it was somewhat eerie.

One of the huge lobbies at the Dubai Airport. You can count the number of people on one hand.

I had heard a lot about this airport from my friends and from my husband who had seen it before. About how big it was, how posh, how hi-tech.... So naturally, my expectations were high. The airport did live up to its description. Lot of other people would've fallen in lust with it perhaps; but for me, it lacked a certain something. I could see huge sleek columns, vast marble lobbies, sparkling fountains and couture-feel styling in everything; from elevators and bathrooms to chair designs and signboards.
But, the most engaging of things, the human element was sorely lacking.

This impression did a back flip once I saw the duty-free area on the fourth and top-most floor. It was sparkling too, but it was also bursting with travelers. Totally my kind of a place. But, I was there at an unearthly hour of 2 in the morning, without any companions and jet lag riding on my heels. Not conducive to a pleasant romp of window shopping.

The Blue Mosque, in the Jumeriah District

But I did squeeze-in four hours of "The Sights" of Dubai. Courtesy of the Emirates, I could stay at the Hotel Copthorne (Great, yummy food) and was able to book a $30 tour from the Sun Tourists in the hotel lobby. My Indian guide, Nehru (Mumbaiwalla) did a good job. Clear, informative and no butler english. What more can a girl want? 

We started by cruising the  Jumeirah district of the city. These are beach side, residential properties where most of the population are foreigners (80%). Lovely, villa-type homes bordered neat streets. For a desert, Dubai is amazingly green. Nehru explained that 90% of Dubai's water is reclaimed from the Persian Gulf (salty, briny nightmare) and only 10% comes from rain and groundwater. Great water management.

Sky scrapers- here, there, everywhere!

Tall, twisted and sparkling structures covered in glass of all known shades and hues lined the sides of most of the streets of Dubai. The stations of the fully automated Dubai metro which circumnavigates the city-state are golden brown tubes twisting here and there and everywhere. Watching these sights I slowly went from "Ayyo! Ade boring buildings, swalpa yetra irbodu ashte..." to "Abba! yeshtu kashtapattu, yeshtu kammi time nalli, yenella yochane madi kattidarappa!" (How much hard work, time, effort and thinking has been put into these buildings!)

In front of The Burj Al Arab

The most publicized picture of Dubai, is that of the palm island which houses the famed Burj Al Arab (Shaped like the sail of a Ship) and the Atlantis hotel. These are actually artificial islands, smack dab inside the Persian Gulf. We traveled over the stem of the palm tree through the multi-million dollar apartment buildings via the fronds of the palm, which houses luxury villas of the kind dreams are made of; finally reaching the five-star Atlantis Hotel shaped like a series of arches (sort of apes the Hawa Mahal, if you ask me ;) ) after travelling through a kilometer-long, under-sea tunnel.

The Atlantis Hotel

Wonderful statues of Arabic people at the Dubai Museum

My favorite part was in old Dubai. Centuries-old buildings were beautifully restored and had wind towers (for pre-electricity air-conditioning). The 2 centuries old Dubai fort is compact, and has been converted into a museum. A traditional arabian souk and home are painstakingly recreated underneath the fort, in a series of winding passages. The nooks and crannies hold statues of arabic men, women and children, dressed in traditional costumes. The story of desert life is told in songs, text and recordings. A place worth visiting.

Gold bangles at the Gold Souk

Dubai Creek- a beautiful sight at night

The gold market, meena bazar (clothing and artwork from India and Pakistan) and spice souk were pit stops along the way to the Dubai creek which was the final stop.

This creek is the backwaters of the Gulf and divides Dubai into two halves. It is a beautiful sight by boat at night. All the hotels, shops and buildings lit-up and reflecting in the water. A fine end to a short look into modern Arabia.

An Evening in Tranquebar

Tanquebar Danish Fort

Author: Aarabhi

Photographer: Vasistha

“Shoot that one!” I cried.

“It just came out of the hole!”

“There are holes all over the place. OMG! I’m standing on one!” exclaimed Vashu and jumped away from the spot.

I could say we were shooting rabbits on a Danish estate, the location seemed foreign enough. But, I’d only be fooling you. We were in Tharangambadi on the Tamil Nadu coast where the late 17^th century Danish fort still stands tall.

Crab on the beach

We were shooting pictures of the multitude of crabs that had dug their homes in the beach beside the fort.  The tiny sand-colored crabs were swarming all over the beach and the fallen brick walls on the waterfront. They kept popping out of tiny holes in the sand and scaring the bejesus out of my dear husband, who kept trying and failing to get good shots of the tricky suckers.

Fallen brick walls

We had wandered down to the beach after spending nearly an hour of our time ogling the lovely fort and the small museum inside it. Built of mellow olive colored bricks, the fort stands three stories tall and is a testament to the geometric functionality of the people of Denmark.

Dungeons and funny cor ner bastions

Small, dark, dungeon like spaces are barely visible through arches in the main courtyard at the ground level, while funny shaped corner bastions peak over the rooflines, looking for all the world like the wizard caps straight out of a Harry Potter flick.

The cool dimly lit reception rooms inside the fort overlook the sea and now serve as the museum.

The upper courtyard at the first level wraps around the fort and holds the ancient canons placed strategically at frequent intervals. 

A lovely place for an evening’s outing.

Canon